004 yılıydı ilk Painkiller ile buluşmamız. People Can Fly adındaki pek adı duyulmamış bir yapımcının eseri olarak karşımıza beklenmedik bir şekilde çıkmıştı. Saf aksiyon dendiğinde aklımıza gelen ilk ismin Serious Sam olduğu o günlerde, aynı mantık ama farklı bir yapı üzerine kuruluydu. Yaratıcı atmosferi, zamana göre başarılı grafikleri, source fizik motoru ve bölüm sonu yaratıkları ile ister istemez uzun süre bilgisayarlarımızda yer edindi. Hatta bazı uluslararası turnuvalarda bile ağdan oynandığı oldu. Neredeyse 3 yıl sonra Mindware Studio, Overdose olarak yeni bir Painkiller ile karşımızda. Tabii ki bu �yeni� sözcüğünü ne kadar hakediyor, birazdan anlayacağız.


Sabah kahvaltısında şeytan ruhu gibisi yok

İlk oyunun pek başarılı olmayan hikayesinden sonra Overdose�dan da bir beklentim yoktu açıkçası. Ne kadar haklı olduğumu ise oyunun açılış videosu ile anladım. Konumuz, anne ve babası şeytan ile melek olan ve �ehh, senelerdir sürekli kavga ediyoruz, artık evlilik zamanımız geldi� diyerek birleşmesi sonucu ortaya çıkan ve iki tarafında özelliğini taşıyan biri hakkında, Belial. Kendisi ne cennete, ne de cehenneme ait olduğu için, ufak sorunların (tüm cehennem zebanilerinin ona saldırması kadar ufak) baş göstermesiyle birlikte bir çıkmaza girer ve artık kendini savunmaktan başka çaresi yoktur. Buram buram �acaba ne uydursak� kokan hikayesi, başka bir oyun olsaydı dikkate alınabilirdi belki. Ama Painkiller gibi stres dağıtmak, bol bol silah kullanmak üzerine kurulu bir oyunda, çok fazla etkisi olmadığı bir gerçek.




Yukarıda da bahsettiğim gibi, Overdose�da ilk oyundan tanıdık birçok silah ve bol bol yaratık ile karşı karşıyayız. Tabii ki yapımcılar silahlar üzerinde � işlevsellik açısından pek olmasa da - görünüş olarak çok büyük değişikliklere gitmişler. Kurukafaların asılı olduğu ok, tamamen iskeletten oluşan pompalı, lazer atan ve çığlığı ile düşmanları parçalara ayıran bir goblin kafası gibi yaratıcı birçok yol arkadaşımız mevcut. Tüm bu çocukların yine ilk oyunda olduğu gibi 2 tür mermisi ve atış çeşidi bulunuyor. Mesela pompalı yakında ölümcül bir silaha dönüşürken, alternatif atışı ile de karşımızdakini taşa çevirebiliyor. Mermi sıkıntısının pek yaşanmadığını da söyleyebilirim. Girdiğimiz her odada, genelde sütunlar arkasına ya da kolaylık olsun diye alanın görünür yerlerine yerleştirmiş bir çok mermi kutusu bulmak mümkün.

Yapım yaratıklar konusunda ise hayli tatmin edici düzeyde. Oynadığımız bölüme göre değişiklik gösteren bu çeşitlilik, oyuncuyu sıkmayan, aksine eğlendiren bir yapıya sahip. Mesela Japonya sokaklarında ninjalara karşı savaşırken, Mısır�da mumya ve çöl akrepleri ile karşılaşıyoruz. Her bölüm için ortalama 4-5 çeşit bulmak mümkün. Zorluk seviyelerine gore sıralanan bu yaratıkların bazıları tek hamlede yere serilirken, daha güçlü olanlar için en değerli silahınızı bitirmek zorunda kalabiliyorsunuz. Özellikle bazı bölümlerde bulunan son yaratıklarda zorlanmanız olası. Oyun boyunca orta seviyede oynadığım için pek takılmadığımı belirtmeliyim. Ama beni kesmiyor bunlar diyorsanız, 4 ayrı zorluk seviyesinden birini seçebilirsiniz.